LIVESTREAM 12-09-20

Het verhaal achter de documentaire ‘Festival op een Meisjesnaam’

juli 16, 2020

Hoe kom je de coronacrisis door? Je maakt gewoon even een televisiewaardige documentaire over ons festival. De afgelopen week vroeg de voltallige persafdeling van Festerica (Jorg Wendker) of ik een stukje over de documentaire wilde schrijven voor op de website. Met name het doel van de documentaire omschrijven was belangrijk. Het is vrij simpel: er is geen echt doel. Het leek mij altijd wel tof om een keer een documentaire te maken en daarom zijn we het maar gaan doen. Toevallig ben ik groot fan van Bassie en Adriaan en zij hebben jaren geleden een documentaire gemaakt via het YouTube-kanaal ‘5 minuten TV’. Het ideale voorbeeld en het leek vrij eenvoudig: we vragen verschillende mensen, die zetten we bij elkaar en vervolgens knippen en plakken we er een mooi verhaaltje van. Elke aflevering een ander onderwerp, wat beelden erbij en klaar. Daar had ik me achteraf ietwat op verkeken. 

Het begon allemaal twee weken na de uitbraak van de coronacrisis. Net als veel mensen vond ik de eerste twee weken een lege agenda wel prima. Echter merkte ik na twee weken, toen het huis en de tuin al lang en breed aan kant waren, dat ik m’n bed nauwelijks uitkwam. Ik miste een doel en zodoende hebben we de documentaire er maar in een stroomversnelling doorheen gedrukt. Overigens had ik er geen ervaring mee. Boven Festerica hangt altijd het woord ‘Beunhaas’ als een soort codewoord. Gewoon doen dus, het hoeft niet perfect. Vervolgens John gevraagd of hij wilde filmen en gelukkig wilde hij dat. Waarschijnlijk was het anders door Jorg met de mobiele telefoon gefilmd en hadden we een soort FestericaTV 2.0 gemaakt. Daarna nog twee keer met Rik samen gezeten om wat vraagjes te bedenken en filmen maar. 

Vanwege de coronacrisis hadden we besloten om iedereen een tijdslot mee te geven hoe laat ze aan de beurt waren Echter hadden veel mensen het thuis ook wel gezien en zelfs de persoon die als eerste riep dat hij niet op de camera wilde, stond als één van de eersten op de stoep om te kijken hoe het ging. Hij heeft een eervolle vermelding gekregen in de aftiteling. Een ander noemenswaardig moment gaat over Rik Rolink. Zijn belangrijkste taak: eten en drinken regelen. Het gevolg? Rond het middaguur komt hij vrolijk aangelopen met enkel drie kratten bier. Daarnaast zou hij assisteren met de interviews. Het zorgde ervoor dat hij meermaals ongevraagd door het beeld liep, er doorheen sprak of (in het ergste geval) binnen ging zitten en keihard muziek ging draaien. Ook hij wordt eervol vermeld als assistent van zo ongeveer alles. Al blijft het echter de vraag of hij nu een last of een verlichting was. 

De opnames liepen (slechts) 1,5 uur uit. Dat viel mee en alles stond er op. Even een paar dagen knippen en plakken met John en we hebben het. Althans, dat dacht ik. Ruim twee maanden zijn we bezig geweest met de montage. Grootste fout die ik heb gemaakt is achteraf om zelf in de documentaire te gaan zitten. De filmpjes gingen 80 keer door molen en ik had er nooit bij stil gestaan dat ik 80 keer naar mezelf moest kijken en luisteren. Doorgaans niet m’n favoriete hobby en regelmatig ben ik dan ook voor een extra sigaret naar buiten gelopen, terwijl John beelden van mij aan het opzoeken was. Overigens heb ik me nooit druk hoeven maken om de kwaliteit van de documentaire. John is van nature een echte perfectionist, die overal dubbele puntjes op de I wil zetten. Daar mogen we als Festerica trots op zijn. Zonder hem was het resultaat nooit zo goed geworden en was de kwaliteit nimmer zo hoog geweest. Zelfs zo hoog dat we het aandurfden om in het persbericht te zetten dat het een tv-waardige documentaire zou worden. 

Tot slot is er nog één scene waar ik in het bijzonder trots op ben. Zelf houd ik enorm van poëzie, kunst en andere vage shit. Als afsluiting hebben we daarom dichter Eva Broekmann gevraagd om haar gedicht, die ze ooit speciaal voor Festerica heeft geschreven, voor te dragen. Dat iets wat in je hoofd zit door John zo mooi op beeld gebracht kon worden, had ik niet durven dromen. De documentaire heeft ook de titel van de laatste regel van Eva’s gedicht gekregen. Afgelopen vrijdag hebben we met de hele crew de documentaire bekeken en het was mooi om te zien dat zelfs de grootste criticasters met open mond stonden te kijken. Wij hebben er met veel plezier aan gewerkt en hopen natuurlijk dat jullie er net zoveel plezier aan beleven als jullie ernaar kijken. Vanaf vrijdag 17 juli elke week om 20:00 uur op ons YouTube-kanaal. Bekijk hier de eerste aflevering: ‘Het begin’.

Veel kijkplezier! 

Osmar Siebum (Regisseur ‘Festival op een meisjesnaam’)